شاهکار های ادبی/شعر/داستان کوتاه

از ستاره ی مجنون :

و اسمان دل گرفته بود

زبان پر از سکوت بود و غم

زمان پر از ماتم

و در پس نگاه ؛ غروب واژه ها

و در گلوی من ؛ خموشی صدا

وهیچ کس نبود

و هیچ کس ندید

زمین پر از وجود های پست بود و پلید

بشر نگاه عطشناک یک گیاه را نمی فهمید

بشر به طنز و فکاهی دگر نمی خندید

کسی نمی دانست

         چرا بشر همیشه غمگین است

کسی نمی فهمید

         که عشق تسکین است

زمین نمی دانست

که می توان برای کسی شادمانه غمگین شد

و از نگاه کسی بی قرار و شرمین شد

کسی نمی دانست

کسی نمی فهمید

                                       و زندگی شبیه نبودن بود

و من در این هبوط

در این غم و سکوت

                                       شبی دلم لرزید

شبی در اسمان همیشه تاریکم , درخششی دوید

ویک نشانه بود

کسی چه می دانست

که او بسان یک ستاره بود

ستاره بود؟

کسی نمی داند

ولی نشانه بود

                                       و من دلم لرزید

شبی دل من غرق باد و باران شد

شبی دل من بی قرار و گریان شد

شبی وجود من برای کسی لرزید

شبی نگاه من ز نبود کسی ترسید

شبی دل من طعم عشق را فهمید

شبی تمامی هستی ز بودنم خندید

                                     و من آن شب دوباره برگشتم

                                     و من آن شب دوباره زندگی کردم

                                     و من آن شب دوباره بچگی کردم

                                      دوباره با در و دیوار تا دم صبح

                                      دوباره درد دل و همدلی کردم

و مرغ شب پرید

ولی کسی ندید

ولی کسی شاید, مرا نمی فهمید

وباز

کسی نمی دانست

کسی نمی فهمید

کسی چه می دانست

                                     که مرغ شب پرید!

میدوزم

شادی را به غم

زیاد را به كم

درخت را به ریشه

گاهی را به همیشه

ستاره را به آسمان

زمین را به كهكشان

كهنه را به نو

و

.

.

.

خودم را به تو...

آنقدر آه کشیدم و نگاه کردم به ابرها که آسمان رنگ انتظارم شد ... چشمانت خیال گفتن رازی را دارد ... که لبهایت طفره می‌روند ... شاید راز رفتن است و جدایی ...! شاید هم تنفر ...؟ بگو ... در خلوت یلدایی‌ام بگو تا من از دلواپسی، و گورها از تنهایی به درآیند ... پرسه می‌زنم میان دلتنگیهای خویش... تداعی می‌کنم خاطره‌ها را ... عشق را کم و بیش!!! شاید گره از اندوهم گشوده شود با ته مانده طاقتی ... لمس می‌کنم زندگی ساطور شده را و خود را که در ذرّه ذرّه سلولهایم پیر می‌شوم ... هنوز بر لبهایت ننشسته ... نوشیدی‌ام و من کیش شدم ... و تو مبهوت و مات !!! هیهات از بازی روزگار ... هیهات!!!

بی آنکه بدانم روزی برایم خاطره‌ای خواهی شد، به زندگی لبخند زدم و به عشق سوگند خوردم ... حالا !!! چهره ژولیده‌ام را که در آینه می‌بینم، فکر می‌کنم که آنقدر با خودم صمیمی شده‌ام که بگویم مرگ بر اعتماد ... مرگ بر باور ...!

طعنه‌های عقرب‌گونه‌ات هم عشق را از چشمم نینداخت ... تنها به من آموخت عشق باید الهی باشد و بس.....!!!

گاهی اوقات خود را گم می‌کنم... مثل حالا !! ... اما صدایی انگشت به دهان می‌گوید: ببخشید،... شما را قبلاً جایی ندیده‌ام ؟!

اما نمی‌دانم مگر سواد ندارید؟ ... روی پیشانی من که نوشته شده صاحب این عکس ماهها قبل مرده است .....!!

شاید تو هم مسافری عجول بودی که نخوانده رفتی، یا من راوی بی تجربه آخرین قصه که بدون هیچ صدایی، با خیالی که دیگر رنگ نداشت روی خودم خط کشیدم .... آری روی خود خط کشیدم ... من مرده‌ام ... گریه بی‌فایده است... گریه مکن ... مهربان باش،... فقط مهربان!!!!!!!!

از ستاره ی مجنون :

دیرگاهیست که در نگاهت ستاره ای چشمک نمی زند

و پر شده ای از آغوشی که برای غرق شدن در او ، دیگر عمقی ندارد

بوی تکرار می دهد این لبخند مانده بر چهره ات

با لبانی که بی اشتیاق ، دچار بوسیدن اند

گرما زده می شوم از این تابستان چهار فصل دستانت

و حلاوت سخنت عجیب دلم را می زند

روزگاریست که دیگر این با تو بودن ها خاطره ساز نمی شوند

با دلی نگران و چشمی بر آسمان زمزمه می کنم بر لب:

"مباد روزی که عشق عادت شود"

شبیه دوستی شده ایم پس از این همه عشق

در برهوت نگاهت می خوانم که امروز همان روز مباداست!

صداي سياه زاغ وُ

جيغِ جماعتي جغد

و اعصاب ابري من .

دارم از خودم خالي مي شوم

تف به سفره اي كه سيرت نمي سازد

تا در پي ناني كه سجده اش را نابلد مي ماني

رجعتي به هر “رجاله اي” بري.

تف به خطي كه بر پيشاني ام نشست

به گمانم سرنوشت تو را نيز

ازين پيشاني تراشيده باشند

ـ نه آقا اين جار آن جماعت “سامي” ست

كه بويي از باران و آهي از آيينه در بساط نداشتند

و بر بام باور ما خانه به خنجر ساختند

من تمام خودم را در دست هايم مي كارم

فرداها به انگشتانم مي رويند

و كوچه دوباره بوي نان و نوازش مي گيرد

تنها حوصله مي خواهد

حوصله

برو كتاب هايت را ورق بزن .

پیرمرد لاغر و رنجور با دسته گلی بر زانو روی صندلی اتوبوس نشسته بود . دختری جوان، روبه روی او، چشم از گل ها بر نمی داشت. وقتی به ایستگاه رسیدند، پیرمرد بلند شد، دسته گل را به دختر داد و گفت: می دانم از این گل ها خوشت آمده است. به زنم می گویم كه دادم شان به تو. گمانم او هم خوشحال می شود. دختر جوان دسته گل را پذیرفت و پیرمرد را نگاه كرد كه از پله‏های اتوبوس پایین می رفت و وارد قبرستان كوچك شهر می شد

نگفتمت مگر !

هزار شب

شعر نوشتم و شاعر نشدم

اما نشان ردِ پاي ِ سبزت

در كوچه باغ ِ بلوغ ِ رؤيا

هزار شب شاعرم كرد !

نگفتمت ؟...

نه تو ، نه من ، نه هيچكس

قيمت مرواريد هاي شكسته ي چشم دخترك آفتاب را نمي داند

و دردي را كه در او

شعله مي كشد

به هنگامي كه چال مي كند

نعش كودكان رؤيايش را

در مقابل بي تفاوتي من

بي تفاوتي تو

و هيچكس نمي فهمد

معناي بغض لالي را

كه فرش كرده ، گستره ي خيالش را

در فاصله ي هزار حوصله ي خونين

پس به داوري چگونه مي نشينيم

فرداهايش را ،

در دريچه ي ديروز و امروزي ،

زرد

و گيسوانش را به باد مي سپاريم

در روزگارتكدي ترانه و تبسم

وقتي كه در هر تار مويش

هزار ترانه ي نهفته ، آواز مي شود .

نه تو ، نه من ، نه هيچكس

آفتاب را

كه رعيت رايگاني ست

احساس نمي كند

و بسياري دختركان آفتاب را .

گفت : كسي دوستم ندارد. ميداني چقدر سخت است اين كه كسي دوستت نداشته باشد؟ تو براي دوست داشتن بود كه جهان را ساختي. حتي تو هم بدون دوست داشتن... !

خدا هيچ نگفت.

گفت : به پاهايم نگاه كن! ببين چقدر چندش آور است. چشم ها را آزار مي دهم. دنيا را كثيف مي كنم. آدم هايت از من ميترسند. مرا ميكشند براي اينكه زشتم. زشتي جرم من است.

خدا هيچ نگفت.

گفت : اين دنيا فقط مال قشنگ هاست.مال گل ها و پروانه ها‚مال قاصدك ها‚ مال من نيست.

خدا گفت : چرا مال تو هم هست.

دوست داشتن يك گل‚ دوست داشتن يك پروانه يا قاصدك كار چندان سختي نيست. اما دوست داشتن يك سوسك‚ دوست داشتن تو كاري دشوار است.

دوست داشتن كاري است آموختني؛ و همه رنج آموختن را نمي برند.

ببخش كسي را كه تو را دوست ندارد.زيرا كه هنوز مؤمن نيست. زيرا كه هنوز دوست داشتن را نياموخته. او ابتداي راه است.

مؤمن دوست دارد. همه را دوست دارد.زيرا همه از من است. و من زيبايم. من زيبائيم‚ چشم هاي مؤمن جز زيبا نميبينند. زشتي در چشم هاست. در اين دايره هرچه كه هست‚نيكوست. آن كه بين آفريده هاي من خط كشيد‚ شيطان بود. شيطان مسئول فاصله هاست.

حالا قشنگ كوچكم! نزديكتر بيا و غمگين نباش.

قشنگ كوچك حرفي نزد و ديگر هيچگاه نينديشيد كه نازيباست.

ماهی لبخند زد

ماهی کوچک دچار ابی بیکران بود

آرزویش این بود که روزی به دریا برسد و هزار و یک گره آن را باز کند

وچه سخت است وقتیکه ماهی کوچک عاشق شود , عاشق دریای بزرگ!

هر روز و هر شب می رفت اما به دریا نمی رسید.

ماهی همیشه و همه جا به دنبال دریا می گشت اما پیدایش نمی کرد

کجا بود این دریای مرموز گمشده ی پنهان که هرچه در پیش می گشت گم تر می شد و هرچه که می رفت , دورتر.

ماهی می گریست . از دوری و از دلتنگی, ودر اشک و دلتنگی اش غوطه می خورد

همیشه با خود می گفت :" اینجا سرزمین اشک هاست , اشک عاشقانی که پیش از من گریسته اند, چون هیچ وقت دریا را ندیده اند و فکر می کردند شاید جایی دور از این قطره های شور حزن انگیز دریا منتظر است"

ماهی یک عمر گریست و در اشکهای خودش غرق شد و مرد , اما هیچ وقت نفهمید که دریا همان بود که عمری در ان غوطه می خورد .

قصه که به اینجا رسید , آدم گفت: " ماهی در آب بود و نمی دانست , شاید آدمی هم با خداست و نمی داند. شاید آن روز که عمری از آن دم زدیم تنها یک اشتباه بود"

آن وقت آدم لبخند زد , خوشبختی از راه رسید و بهشت همان دم برپا شد... .